Bughaw ang Kulay ng Langit

2006-05-18T20:39:00.000-07:00

somewhat psycho
You are 23% psycho!

You are actually pretty normal. You have a little psycho in you, but just enough to be fun and entertaining. You make your friends laugh and you can have a good time. You don't live in fear of weird things and you don't have any strange habits. Good for you!

My test tracked 1 variable How you compared to other people your age and gender:

You scored higher than 39% on Psycho-meter

Link: The Psycho Test written by WildAngel79 on OkCupid Free Online Dating, home of the 32-Type Dating Test

Isinilang ako sa mismong araw na ito 24 years ago...

2005-07-14T04:34:00.000-07:00

Base sa aking nakalap na impormasyon: July 14, 1898 nang may kung anung naisipang itatag si Pres. Emilio Aguinaldo.... naforget ko na kung anu yun actually... Makalipas ang ilang taon, July 14 din nang magpakasal ang kauna-unahan nating pangulo sa ikalawa niyang asaw na siyang diumano ay nagburda at nagtahi ng ating watawat sa hongkong... Ang pinakagusto ko talaga... July 14, 1789 nang sinugod ng galit na masa ang bastille thus the start of the French Revolution... Actually, kaya ko lang naman gusto ang French Revolution ay dahil kay Queen Marie Antoinette... Natutuwa kasi ako sa wit niya...Ya know... she was actually wondering why people were so angry that they wanted to overthrow the king and queen. somebody from behind her replied, "coz they don't have bread to eat." The queen, shocked at such response, said, "Oh my, give them cakes then!" Nice noh? hehehehe.

And so, kaarawan ko nga po ngayon. eh anu naman? wala lang. parang nagdaan lang. parang gumising ako kaninang umaga at matutulog na naman ako mamaya pagkatapos ng enkantadia...

Isang taon na naman ang nadagdag sa aking buhay. isang taon ng pag-asa upang mapunuan ko ang mga pagkukulang ko sa aking sarili at minamahal ko sa buhay ng nakaraang taon. ibig sabihin, hindi pa huli para sa akin ang lahat. hangga't bumibilang ang taon sa aking buhay, may pag-asa pa... pero, hanggang doon na lang ba ako? sa pag-asa? pag-asa saan? hayayay...

Kahapon, isang rally ang naganap sa ayala... at katulad ng aking kaarawan ngayon, para lamang siyang nagdaan... ayun, wala lang talaga... mga pilipino, umaasa pa ba tayo na mapapabuti ng pagrarali ang ating buhay? oo, naroroon na tayo sa paglabas ng ating mga saloobin... ang pagpaparinig ng ating mga hiyaw at daing sa nais nating patamaan nito. pagkatapos, anu? may nabago? natamaan naman ba? prends, pipol, and kawntrimen, nakatawid na nga tayo ng edsa, nakarating na tayo ng ayala. hanggang dyan lang ba ang kaya nating marating? hanggang ngayon, hindi pa rin tayo nakakapasok sa mahigpit ang pagkakapinid na gate ng mendiola. hindi kaya imbes na magpumilit tayong pumasok doon eh hayaan nating hipan tayo ng hangin hanggang tayo'y makalipad patungong loob? taoism? going with the flow? hindi naman siguro... ang sa akin lang, sa tuwing hindi natin nagugustuhan ang pamamalakad ng gobyerno o kaya naman ayaw natin sa kasalukuyang nakaupo sa pwesto, lagi na lang ba tayong tatambay sa edsa? o kaya nama'y makipagkiskisan ng siko sa mga businesmen ng ayala? at makaraan ang ilang oras, we are expecting for a change? gaz talaga... where have all the flowers gone? no, it's not the young girls who picked them. they were dried up by the blazing sun!

BIRTHDAY KO PO NGAYON! TARA SA BAHAY MAY INSTANT SPAGHETTI...

We have just discovered a gold mine

2005-07-02T08:28:00.000-07:00

...been always discovering one.

kasama ko ang kuba at ang isang malabo ang mata kanina upang sana ay dumalo sa poetry reading ng cegp... ngunit, unfortunately, hindi natuloy ang nasabing programa ng diumano...harharhar... pero in fairness sa pangyayari, hindi naman nauwi sa wala ang pagpunta namen dun... panu kase, ang ganda ng place... shaks... gustong gusto ko sa place na yun. sabi ko nga, this is how i want my future bookstore to look like... very cozy ang atmosphere... ang ganda ng music... ang sarap ng coffee... ang baet ng mga tao... at sana laging ganun ang mundo..

ayaw ko na dito sa bahay.. putang-inang buhay ito! putang-inang bahay ito! kung pwede lang murahin ang mga tao dito ng putang-ina, siguro nagawa ko na... gusto ko ng lumayas. gusto ko ng umalis dito. sana itakwil na lang ako ng mga magulang ko... palayasin... isumpa... hindi yung ganito... kung ganito rin lang... putang-ina pala...

MAHUSAY NA AKONG MAGMURA NGAYON... ISA ITO SA MGA NATUTUNAN KO SA BUHAY... sa totoo lang, hindi naman talaga ko paramura... ni minsan, hindi naging welcome sa bahay ang pagmumura. hindi ko rin kailanman naringgan ang nanay kong magmura. at hanggang highschool, tinularan ko siya. sobra akong nagiguilty pag may nabibigkas akong bad words. kadalasan pa nga, nagsosorry ako kay Lord ng palihim kapag may nababanggit akong masama. anong nangyari sa akin?
...hindi ko alam... nagising na lang ako isang araw na binibigkas ang isang malutong na PUTANG-INA! at simula noon ay parang natural na sa akin ang salitang yun. na parang sanay akong ito ang inihahain sa hapag sa twinang ako'y kakain. ang nakapagtataka, nauumid ang dila ko sa mura pag nasa bahay na ako. siguro dahil hanggang ngayon ay dala ko parin ang takot na mahuling nagmumura... kasi nga hindi ito allowed within the premises of our home not so sweet anymore home. pero sa tuwing parang gustong sumabog ng dibdib ko sa sobrang sama ng loob, napapamura ako ng palihim. at kapag ginagawa ko iyon ng palihim, parang may malaki at mabigat na bagay ang lalong nagpupumiglas mula sa aking kalooban... totoo, iba kase ang relief na nahahatid ng mura kapag ikaw ay galit... ngunit masama nga raw yun... sa palagay ko, hindi nga talaga makatarungan sa taong minumura mo ang pagsalitaan mo siya ng ganun. that's very degrading and demeaning... ngunit sa bugso ng damdamin, maiisip mo pa ba ang mararamdaman ng taong minumura mo? isa pa, masarap magmura, pramiz... pero isa ito sa mga bagay na gusto kong tanggalin sa sistema ko...

Pag di ka raw makatulog...

2005-06-30T09:04:00.000-07:00

...may nag-iisip sa iyo!

I am sleepy... Trully I am... But, what I can't understand is that after several hours of tossing and turning on bed, here I am, still wide awake. What's happening? It's been a while since I experienced this last. That actually was my wish when things seemed to go wrong in me. I always wish sleep to come easy. Eversince I turned crying into a habit, sleep comes too easy for me. But not this time...urghhhh

Wishywishywishywishywishwishwish... I wish I were asleep and not thinking anymore... For the body is tired and the soul derranged (huwaaat?)

IDEYA ITO NI WINNIE

2005-06-24T19:38:00.000-07:00

Looking through the photographer's lense...

Smile, Egoy... You're on a candid camera! hehehe

Sana'y lagi kong maalala

2005-06-23T08:02:00.000-07:00

Na dapat ay kinakalimutan ko na siya...

I've just had the worst experience imaginable today...
Oh yeah...

Tobz, Phil, Lea, Jay-ann, and I went to Manila Cathedral to pay a visit to the wake of Cardinal Sin... We went there for that sole purpose... Never did it occur even in my wildest of dreams that I'd see HIM! Prayed hard I really did that whatever His will will be, then let it be. If I see HIM, Fine! If I don't see HIM, better! And I did see HIM. Worse, HE approached our seats... Much to the dismay of your ever beautiful damsel in distress... And... So... What do I expect from this incredibly knee-shaking encounter? Nothing... All I can do is to pretend... Pretend that everything in me is just fine. I just had to face the situation with as much calmness as I can muster. Gosh gosh gosh... This is so damn hard... Hope I can prevent situations such as this from ever happening again... Never again will I try to run... For the more you run, the more the things you're running from follow you... I'll just walk mildly and noiselessly... And make HIM oblivious that I'd left... and without any plans of ever turning back;;;;

KAY MIONG

2005-06-20T05:36:00.000-07:00

(Si Dimasilaw nasilaw sa kinang ng kanyang kariktan)

Maaaring nawala na ang pagmamahal mo sa akin.
Maaaring sawa ka na.
Ako man ang may kasalanan o hindi,
nawala na ang pag-ibig mo.Isa na lamang ako sa kanila.
Isang dating kasama, isang kakilala.
Ako na lang ang dati mong sinta.
Isang ordinaryong ako.
May halaga pa man ako sa iyo’y,
hindi na ito kasingtingkad ng dati.
Nawala na ang iyong pagmamahal.
Sige at kunin mula sa akin.Ialay mo na sa iba.
Tanggap ko nang wala na ito sa aking mga kamay.
Pero sana’y itira mo ang mga alaala.
Alaala ng isang bagay na akin sa isang panahon.
Iwan mo ang panahong iyon na mahal mo ako.
Kahit man lang sa aking alaala…

Kinilig daw ako sa ending ng all about eve...

2005-06-17T08:50:00.000-07:00

Ayus...
Sa wakas tapos na ang aking gabi-gabing pagpupuyat masubaybayan lang ang nasabing palabas...
sumasama kasi ang loob ko pag di ko napapanood ang all about eve. ewan ko ba. masyado akong apektado sa pag-aaway nila erika at nicole. masyado akong apektado sa kanya-kanyang pag-ibig, katangahan, kamartiran, at problema ng bawat tauhan... nitong nakaraan dalawang buwan, tila uminog ang buong gabi ko sa paghihintay ng oras kung kailan pinapalabas na ang all about eve... isa ako sa mga nabaliw dito... at hindi pa ako kuntento sa panonood... pramiz, asahan niyong kinabukasan, ikukuwento ko sa mga opismates ko kung anong nangyari. kakatwa dahil pare-pareho naman kameng nanood...hahahahaha

at hayun nga... nagpropose si kenneth kay nicole sa kalagitnaan ng daan. kainis sila pramiz... ibig bang sabihin na sa buong panahon na sila'y nagkasama, nagkasamaan ng loob, at kung anu-ano pang kakiligang naganap, may mga pagkakataon pa palang nagkaka-ilangan sila... eh bakit ganun? labs naman nila nag isa't-isa... i can't get it, really.... pero ayus lang naman... predictable just like any other soaps... siyempre sa huli, yung kontrabida, maaaring mamatay, magbagong buhay, or magpretend na may amnesia. then, yung mga goody goody at magka partner na talaga ay magkakatuluyan with all the kilig effects... diba bongga...

hayyy.... basta ngayun ang masasabi ko, makakatulog na rin ako ng bandang nine... ngaun, ang proproblemahin ko na lang ay ang engkantadia at kampanerang kuba...

ISA AKONG BADUY NA TAO....e anu?

ha?

2005-06-03T03:58:00.000-07:00

nagugutom ako...
ganito naman talaga....
lagi akong gutom...
pero tinatamad naman akong kumain...
damnshet... arghhhh...

makulay ang buhay...

2005-05-08T05:34:00.000-07:00

wala lang... feel ko lang makulay siya...
nagkaroon kasi ng pagkakataong malabo ang tingin ko sa paligid...
transluscent...
kaya parang lahat ng kulay ay nagfade out...
i am thankful at medyo lumilinaw na ang aking paningin..
nga ba?
hahahaha
pinipilit kong luminaw ang aking paningin...
hindi ko nga actually alam kung ano ang ginagawa ko...
nahihirapan ako... alam ko ring nahihirapan siya...
pero paano? ipagpapatuloy pa rin ba namin?
nagsanga sanga na ang aming mga daan...
bawat hakbang namin ay palayo sa isa't isa...
mapapaglapit pa ba namin ang aming mga damdamin?
.. ang hirap hirap...
gusto ko na talagang lumayo... lumayo sa mga bagay nagpapaalala sa kanya...
ngunit siya naman ang lumalapit...
at nalalaman ko, sa oras na lumambot ang puso ko,
mangyayari na naman ang naganap noon...
masasaktan na naman ako... at ayoko na...
(as if hindi ako nasasaktan sa ginagawa ko ngayon)
pero at least, ngayon, alam kong may patutunguhan ang ginagawa ko...
paglimot, sana lang...
gusto ko na siyang kalimutan....

..... nalalaman mo ba, mahal?
ayoko na.....
ayusin mo muna ang buhay mo...
alam ko namang babalik ka...
sana sa iyong pagbabalik, sigurado ka na....
mahal na mahal kita...
hangad ko ang iyong kabutihan...

Anong Uring Pagsinta?

2005-04-26T08:40:00.000-07:00

Umalis siyang walang paalam
Nawala ng kay tagal
Walang pasabi, walang liham
Ito ba’y pagmamahal

Siya pala’y nakabalik na
Bakit niya nililihim
Kung ano at nasaan siya
Di man lang iparating

Anong uring pagsinta
Anong pag-ibig mayron siya
Anong uring pagsinta
Ang naroon sa puso niya

Anong uring pagsinta
Anong pag-ibig mayron siya
Parang mumunting bula
Pagsalo’y nawawala

Bakit pa ako umaasa
Umaasang huwag sana
Sana’y huwag na huwag nawa
Na ako’y nilimot na

Bakit pa ako umaasa
Nangangarap ng gising
Sa badha ng bituin
Na kami’y kami pa rin

Bakit pa nananalanging
Naroon pa ang pagsinta
Bakit di pa haraping
Siya ay malayo na

Bakit di pa aaminin
Bakit di pa tanggaping
Wala na siya...

Balisa...

2005-04-23T06:35:00.000-07:00

balisa...balisa...balisa...
para akong pusang 'di makali...
kainis... pagod na ako... ang dami atang gawain sa opisina...
ni hindi ko na alam kung ano ang uunahin ko...
ngunit bakit parang ayaw ko pang umuwi?
parang may kung anong humihila sa akin na pumunta sa kung saan.
ang nakakatawa, hindi ko alam kung nasaan yung aking pupuntahan.
tila magneto itong inaakit akong dumaan doon.
upang tumingin-tingin... upang magmasid.. upang may hanapin?
ano ba ang meron dun?
bakit ganun na lang ang kasabikan ko sa lugar na yun?
.... sigurado namang malulungkot lang ako pagdating dun
pano, tiyak na maraming bagay na naman ang magpapaalala sakin
ng mga masasaya at malulungkot na kaganapan...
hindi... hindi ako malilibang doon...
hayyyyyyy...
pagod na ko...

pwede namang magsorry hindi ba?

2005-04-20T06:36:00.000-07:00

"Okay lang. Naiintindihan ko naman ang trabaho niyo. Okay lang naman na si sir ang unahin niyo."

Ouch... pasensya na... pasensya na kung may mga bagay kaming nakalimutan dahil lamang sa kawindangan sa trabaho.
pasensya na kung nawala sa isip naming tumatakbo pala ang oras masira man ang baterya ng relo...
pasensya na kung nalimutan naming nagugutom pala ang tao pagdating ng alas-dose ng tanghali at kailangan ng kumain...
pasensya na kung hindi ka namin nakita...
pasensya na kung hindi ka namin narinig...
tama ka, si sir ang inuuna namin...
bakit?
dahil iniisip namin ang aming pamilyang aming sinusuportahan
dahil inaalala namin kung paano rin namin susuportahan ang aming sarili sa mga susunod na araw
dahil nais pa naming magtagal ang ating pagsasama...
hindi lamang para kay sir ito...
higit, para ito sa aming pamily, sa aming sarili, at para sa inyo... sa iyo...
pasensya na... tatapusin lang muna namin ito... mamamaya, kakain na tayo...

i am drugs

2005-04-18T07:06:00.000-07:00

bad trip ako ngaun sa nationwide strike...
oops,sorry po sa mga kasama...
naiintindihan ko po ang inyong mga karaingan...
sinasabi ko, kaisa niyo ako sa inyong mga laban.
siguro nga ay oras na talagang kumilos.
nang kahit ang pinakamahinang bulong
ay sa wakas marinig nang mga nagbibingi-bingihan...
hirap na hirap na tayo...
sala-salabat na ang problema natin..
at kailangan na nga nating iparating ang ating kalagayan...

NGUNIT...

naisip po ba natin na ang numero unong nahihirapanat napeperwisyo
ng ganitong malawakang strikeay tayu-tayo ring mahihirap?
maraming manggagawa ang naantala sa pagpasok sa kani-kanilang tanggapan
ilang minuto ang nasayang sa kanilang oras
ilang minuto na ang katumbas sana ay isang kilo ng bigas na
maihahain pa sa pamilya
maraming karaniwang mamamayan ang napilitang maglakad ng mahaba
para makauwi na parang hindi pa hapo ang kanilang katawan
sa maghapong pagbabanat ng buto
may ibang napilitang magbayad ng higit pa sa nararapat sa mga mapagsamantalang kapwa
wag lang mahirapang makauwi...
At sila... sila na dapat makaramdam kung gaano na tayo naghihirap
nasaan sila?
hayun... sakay ng kani-kanilang magagarang sasakyan
habang binabaybay ang malawak na kalsadang pinagtampuhan ng mga jip...
sa palagay po ba natin ay naunawaan nila ang nais nating iparating?
baka nga sila pa'y bumabiyahe ng may ngiti sa labi
gawa ng maluwang na trapiko
pagkatapos ng strike...

matapos maraming kapwa natin ordinaryong taoang napagod at naabala...
anong pagbabago ba ang ating inaasahan?

Let me sleep forever.. and be with you...

2005-04-10T01:17:00.000-07:00

Let me sleep
For when I sleep I dream that you're here
You're mine and all my fears are left behind
I float on air
The nightingale sings gentle lullabys
So let me close my eyes
And sleep, a chance to dream
So I can see the face I long to touch, to kiss
But only dreams can bring me this
So let the moon shine softly on the boy I long to see
And maybe when he dreams he'll dream of me
I hide beneath the clouds and whisper to the evening stars
They tell me love is just a dream away, dream away
A dream away
So let the moon shine softly on the boy I long to see
And maybe when he dreams he'll dream of me
Oh dream of me

sana bulag ako

2005-04-07T06:35:00.000-07:00

hay...
nakita ko siya...
hindi siya
iba...
pero parang siya
at parang biglang lumakas
ang air con
nanginig na naman ako
ilan pa kayang tao
ang kamukha niya?
ilan pa kaya sa kanila
ang masasalubong ko
nang hindi sinasadya?
ayaw ko na
subukan ko kayang alamin
ang lasa ng eskinol?

ano ang lasa ng eskinol?

2005-04-07T06:25:00.000-07:00

nabalitaan ko...
nung isang gabi lang
ang daming nagkagulo
'di nila malaman ang dapat gawin
'di alam kung san dadalhin
ang dami pa kasing sinasabi
sabay sabay ang buka ng bibig
wala naman ni isa
ang nakikinig
ni walang nagmamasid
bawat isa ay may suhistyon
dapat ganito, dapat ganun
eto ang madali
'yang sayo ang mali...
nakakarindi na...
sobrang bigat na sa tenga
ang daming bumubulong
wala naman silang nakikita...
aba, teka... heka lang!
sino sa inyo ang umubos ng eskinol?

Kung sana hindi ako takot sa bundok

2005-03-26T05:43:00.000-08:00

March 24... madaling araw... tumulak kami ng aking kaibigan papuntang dolores, quezon...
hindi namin alam ang daan. malakas lang talaga ang loob ko na maghanap ng mga lugar kahit pa nga hindi ko alam...
okay lang naman. kakaungin naman kami ng iba pa naming kasama sa may paanan ng bundok...
masaya... ang totoo, hindi na nga mapakali ang kasama ko sa sobrang pananabik...
aba, minsan lang naman kasi kami makawala sa sentralisadong kwartong pinaglulunggaan namin siyam na oras isang araw, anim na araw isang linggo...
minsan lang naman namin matikman ang sariwang simoy ng hangin at init ng nagbabagang araw...
at heto na nga kami... salamt at hindi kami naligaw... ang sabi ko nga, magaling ako sa paghahanap ng hindi ko alam.
ang saya... ang dami kong nakikita... marami rin naman silang aakyat... tangan ang mga bagaheng mas malalaki pa sa kanila... tulad ko... na doble ang laki ng gamit sa katawan ko... ayos lang... todo porma nga ang lola mo...
at heto na nga... kami'y aakyat na...
hindi ko na maawat ang aking kasama... para siyang ibon na nagsasasayaw sa sobrang kagalakan...
parang ako... hindi ko lang maipakita ang nadarama ko nang aking masilayan ang luntiang kabundukan...
bakit nga ba? may naalala kasi ako...
bawat masalubong, makausap, makatawanan, makilala ko, mukha niya ang aking nakikita...
may alaalang hinahatid ang bawat paggalaw ng mga puno sa ihip ng hangin...
may mensaheng pansalubong ang matarik na daan...
kung sana'y hindi kalungkutan ang bati sa akin ng parang, sana'y naging lubos ang aking kasiyahan...
bawat lingon ko, isangmukha lang ang nakikita ko...
may sakit na nga ata ako...
siguro, hindi ko na muna papangarapin ang kapayapaan ng kabundukan hangga't wala pang kapayapaan sa aking kalooban...

kasama ko siya sa gitna ng aking pag-iisa...

2005-03-19T06:22:00.000-08:00

hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon
nagpaalam na siya noong isang gabi
lumuha ako ng husto
halos mabingi ako sa lakas ng aking hikbi
at nasaid kinabukasan ang lahat ng tubig na nakatago sa aking katawan
nakapagtataka...
hindi na ako maiyak... sa sobrang sakit...
samantalang ilang buwan ko na ring naging panauhin ang mga patak ng luha
...noong nagababakasakali akong may pag-asa pa
at ngayong tapos na nga
natigil na rin sa pagdalaw ang aking gabihang bisita
at parang masaya ako
dahil natagpuan na rin niya sa wakas ang dati pa niya dapat nakita
hindi man tiyak kung yun na talaga ang kanyang desisyon
panatag akong wala ng babagabag pa sa kanya
at ako nga'y magpapakalyo na
malayung-malayo...
hindi ko na siya guguluhin...
hindi ko hahayaang masaksihan niya ang pagkawasak ng aking mundo
ang mundong nabuo dahil sa kanya...
kakalimutan ko siya
kakalimutan ko ang lahat ng nagpapaalala sa kanya
maglulunoy ako sa dagat nang nakapiring ang aking mga mata
titingalain ko ang langit nang hindi nasisilayan ang kanyang kulay
magiging bulag ako sa kinang ng kanyang alaala
magiging bingi ako sa mga musikang umaawit ng kanyang pag-ibig
sisikapin kong 'wag banggitin ang kanyang pangalan
tatakpan ko ang aking ilong 'wag lang malanghap ang halimuyak ng kanyang gunita
at sa kabila ng ganito kahirap na mga pagsisikap,
alam ko, mawala man ang mga luha,
tuluyan man akong walang maramdaman,
habang humihinga ako, patuloy pa rin ang pagtibok ng aking puso
at alam kong hindi ko magagawang ito'y pahintuin
kahit pa nga sa bawat kabog ay unti-unti itong bumibitak
dahil hindi ko man tanggapin, narito pa rin siya...
umiinog ng buong buhay...
naririto sa aking tabi.. at sa'n man ako magpunta...

I really hate surprises...

2005-03-13T06:26:00.000-08:00

it doesn't give me the joy of anticipation...

Urghh... kalahati na lang sana ng donut ang dapat kong ubusin bago ko masabing busog na ako...
Kaso nabitin ang aking pagnguya gawa ng imaheng iniluwa ng aming pintuan...
Hindi man ako nabigla, o nagtaka kaya, aaminin kong ikinatuwa ko ang pagkakita sa kanya.
Naroon pa rin ang hinampo, oo, hindi agad mawawala iyon
At gusto kong saluduhan ang aking sarili sa matikas na pagkukubli ng damdamin...
Pero... hayan na siya, sa aking harapan... Litaw ang magagandang niyang ngipin sa tila nanginginig na pagkakangiti sa akin...
Nangungusap ang kanyang mga mata nang akin siyang matitigan
At sa wakas pumasok sa aking katinuan na siya nga'y nasa akin nang harapan...
...Nagbalik na siya... Ngunit hindi rin magtatagal...
'Di man lang kasi nagpasabi...
Eh 'di sana'y napasundo ko man lang ng karuwahe
Sana'y hindi na siya hinihingal pa sa pagod ng humarap sa akin
Sana'y hindi siya nakatulog habang pinapatay ang oras sa paghihintay ng muli niyang pag-alis
Sana'y nakapag-usap man lang kami... at muli ay nakapaghabi ng mga pangarap para sa aming dalawa...
O sinadya niya talaga ang lahat... dahil wala ng pangarap pang hahabihin?

Leaving Neverland...

2005-03-12T02:56:00.000-08:00

I don't know but I am confused..
Much as I want to keep the old times
I still have to let them go...
I, also, must go
Can't stay here forever
Must move on...
Continue living
Search for another world
Though the roads may be cruel
But I must not stop looking
...
There is another world
Besides Neverland...
And, I must get acquainted to it now...
...
Goodbye Peter Pan
Goodbye Neverland
...
I'll turn my back now
to Fantasyland...

huwelll....

2005-02-26T21:15:00.000-08:00

I have always loved this song...

2005-01-27T06:52:00.000-08:00

What do you get when you fall in love
a guy with a pin to burst your bubble
that's what you get for all your trouble
I'll never fall in love again

What do you get when you fall in love
you get enough tears to fill an ocean
that's what you get for your devotion
I'll never fall in love again

Don't tell me what it's all about
Coz I've been there and I'm glad I'm out
out of those chains, those chains that bind you
that is why I'm here to remind you

What do you get when you kiss a guy
You get enough germs to catch pneumonia
after you do he'll never phone you
I'll never fall in love again

What do you get when you fall in love
you only get lies and pains and sorrow
so for at least until tomorrow
I'll never fall in love again

I'LL NEVER FALL IN LOVE AGAIN...

another day has gone

2005-01-23T03:10:00.000-08:00

so what?
i still have tomorrow to look forward to
i still have to do something else besides being bothered by a wound i know will never heal...

i know in time i'll have the courage to move on...
i know someday i'll meet new friends, i'll have new hopes, i'll build new castles of dreams... and they'll be gone from me just like any other friends, hopes and dreams that came and went my way...
but i have to send them away just as much as i have greeted them when they first stepped my way...

and the wheels should continue moving...
the engine will keep on running...
and so i must not rest...

the sun has set... and i have to wait for it to rise again for the morrow...

Kalayaan...

2005-01-21T06:47:00.000-08:00

Ooops... mali ang iniisip niyo...
Hindi ko pa naman pupunitin ang aking sedula...
Aba, mahal ata ang binayad ko dun para punitin lang...
Wala rin akong oras para magsisigaw sa lansangan
upang igawad ang ninanais na kalayaan...

Higit pa duon ang gusto...
Higit pa sa materyosong kalayaan ang nais ko...
Gusto ko nang kumawala sa bigat na dumadagan
Ngayon sa aking dibdib...
Sana'y mawala na ang lahat ng mga agam-agam...
Nawa'y mabura na ang lahat ng mga alalahanin...
Kung tama ba ang aking ginagawa..

Tama bang hindi na lang ako magsalita
O, hindi kumibo kaya?
Tama bang manahimik na lang ako at 'wag nang magparamdam pa
Tama bang manatili na lang akong naghihintay
sa bagay na hindi ko alam kung darating pa?
Maibabalik ba ng aking pananahimik ang dati kong sinta?

May bukas pa mamaya... (ano daw?)

2005-01-16T07:58:00.000-08:00

hinay hinay lang sa paglagok
maraming laman na rin ng ilang bote ang naubos mo...
'wag mong lunurin ang iyong sarili sa
espiritong mamaya lang ay maglalaho rin
na magiging dahilan upang muling magpakalunod

tama na muna iyan...
isang basyo na rin ang nariyan sa gilid mo
magtimpla ka muna ng mainit na kape
sabay ibuhos mo sa iyong mukha
nang medyo mahimasmasan ka naman ng bahagya

malapit nang tumilaok ang manok
magpahinga ka na muna at piliting 'wag mag-isip
nang malimot mo rin ang natitira pang likido sa hawak mong baso
sikapin mo munang marating ang dilim ng kawalang malay
at doon, simulan mong mangarap at magpanggap

tigilan mo na munang magpakalango sa alak
upang kahit saglit ay gumaan ang tangang bigat ng pag-ibig
ihilig mo na muna ang iyong ulo dito...
sa mga unang nagdulot upang malimot mo ang lahat...
at mamaya, ipapaalala ko, ang natira mong inumin sa baso.

Pasensya na, sarili ko lang ang iniisip ko

2005-01-15T06:41:00.000-08:00

Ilang buwan na rin akong ganito
hindi ko alam ngunit napapansin kong
unti unti nang nagbabago ang ako...
hindi ko na matagpuan pa ngayon ang dating
mga ngiti na sa tuwing umaga na lang
ay masuyo at matamis na bumabati sa akin
sa harap ng salamin
mahaba man ang tulog o hindi...

hindi ko na rin naririnig ang mga matang
sa tuwi-tuwina'y umaawit upang
batiin ang panibagong umaga...
wala na ang pisnging humpak man
ay malusog naman sa pagmamahal...

nasaan, nasaan...
ilang buwan na rin mula nang
huli kong masilayan...

bakit hindi ko magawang ibalik muli
ang larawang iyon?
dahil ba ako'y nalulunod sa pighati?
na kung itatabi mo sa dinaranas ng iba'y
para kang nagkumpara ng araw sa kalawakan...
araw ang sa akin, ang sa iba'y kalawakan
na maituturing na bulong ang aking hiyaw
kung itutulad sa kanilang pagtangis...

nasaan, nasaan...
sa isang karampot na kabiguan
bakit hindi ko magawang ipagpatuloy
ang buhay
na nananatiling maganda ang
pananaw sa bawat araw...

nasaan, nasaan...
ang aking tiwalang nagkalamat
dahil lamang sa kaunting pagsubok

...

bakit ba sarili ko na lang lagi
ang iniisip ko?

...

ah... wala naman kasing ibang mag-iisip pa
sa akin

...

sila ma'y sarili rin lang nila ang
iniisip

...

silang nanakit, silang nagtaksil

...

maging silang mga biktima

...

iniisip ko rin sila... kaya higit
akong nasasaktan

...

nasasaktan ako dahil iniisip ko rin
ang sarili ko

...

pasensya na...

Isa akong baliw!

2005-01-09T06:20:00.000-08:00

"Inaakalang baliw ng mga tao ang hindi kagaya nila sa paghahaka." - Sa Bahay ng Pilosopo - Noli Me Tangere

2005-01-09T06:06:00.000-08:00

Masarap ngumiti sa harap ng scanner. Masarap kopyahin ang iyong mukha sa pamamagitan ng scanner... Masarap magpakabaliw. Hindi baleng lumabo ang mata sanhi ng nakakasilaw na liwanag na dulot ng scanner... Masarap gawin ito... Maibsan man lang kahit paano ang hinagpis na naghahari sa puso...

I wish I'm dead...

2005-01-01T22:27:00.000-08:00

Death is the eternal beginning of the end...

Masdan ang ginawa mo

2004-12-31T09:06:00.000-08:00

“Hindi na ako maghahanap pa ng iba. Ikaw lang ang babae sa buhay ko. Kahit pa nga hindi ko alam kung saan ako tungo.”

Heto na naman siya. Dito mismo kung saan nagsimula ang lahat, nakatanaw sa lawak ng kawalan na tila inaarok ang ‘di makita sa dako pa roon. Ilang araw na rin siyang nagpapabalik-balik dito ngunit wala pa rin. Malinaw pa sa kanyang isipan magpahangga ngayon ang mga piraso ng mga alaala. Mga alaalang nagpapabalik ng mga mumunting kislot sa pagitan ng kanyang mga labi upang damhin ang ligayang naidulot ng mga iyon. Ngunit ngayon, ang mga alaalang ito ang siya ‘ring tumuturok ng malahiganteng punyal sa kanyang puso.

Ah, parang kailan lang ang mga alaalang iyon. Mga panahong labis na nagpaligaya sa kanyang limitadong mundo. Isang panahon na may biglang nagbukas ng ilaw sa malamlam niyang buhay. Hindi sinasadya, at hindi rin niya kagustuhan, basta nangyari lang.

Walang malay ang gabi. Wala itong kaalam-alam na sa mga oras na iyon ay dalawang kaluluwa ang nakatakdang magtagpo. Hindi sinasadyang isang namimighating nilalang ang naghanap ng katiwasayan sa kanyang payapang sabsaban.

Dito nag-ugat ang lahat. Ang mga sumunod na araw ay tila buhay na laan sa paraiso. Sa kanilang matahimik na palitan ng mga salita’y isang unawaan ang namulaklak. At, nagbunga ito ng mas matingkad at matimyas na samahan.

Mula roon, nagsimula siyang humabi ng pangarap. Marahan niyang sinubaybayan ang pagkabuo nito sa bawat paghakbang ng araw. Kanya itong inaruga hanggang sa ito’y maging ganap. Sa kabila nito, hindi pa rin niya maiwasang mangilag. Paano kung hindi pa pala dapat? Paano kung hindi pa sapat ang panahon? Paano kung mali pala ang mga pahiwatig? Paano?

‘Di niya mawari kung bunga nga ng katapangan, isang gabi’y walang pakundangan niyang ipinagkanulo ang kanyang sarili, ang kanyang nararamdaman. Isang linyang hindi pa niya natatawid kailanman ang sinimulan niyang bagtasin. At kay sarap pala sa pakiramdam oras na marating mo na ang kabilang ibayo. Mula sa pakikipagkaibigan, nauwi ang lahat sa mas matamis na pag-iibigan.

Sa kauna-unahang pagkakataon, binuksan niya ang mahiwagang pintuan ng pag-ibig. Wala mang kasiguruhan, nagmahal siya, nagtiwala. Saksi ang mga tala nang kanyang sinambit ang sumpa ng katapatan. Walang oras na hindi niya nadama ang dalisay na apoy na dumaloy sa kanyang kamay mula nang unang madampian ito ng palad ng sinta. Walang sandali na hindi niya pinanabikan ang malambot na labing minsang buong timyas na nagpadama ng kawalang-hanggan.

Lingid sa kayang kaalaman, o tumanggi lang siyang pansinin, unti-unting nagbago ang kanyang mga pananaw. Nalimutan niyang ang lahat ng bagay ay may katapusan. Kaya’t buong puso at walang pag-aalinlangan niyang binigay ang kanyang oras at buhay sa minamahal. Ang kanyang mga paa’y tila humahakbang sa mga ulap, lumulutang, walang muwang. Dahan-dahang lumiit ang dati nang makitid niyang mundo. Hanggang sa uminog na lang ito sa iisang tao. Hanggang sa maging siya ay nawala sa kanyang sariling daigdig.

Kung kanya lamang babalikan ang dati, kung kanya lamang napigilan ang takbo ng mga pangyayari, hindi sana siya nagdurusa ng ganito. Nakaligtaan niyang ang mga pangako ay maaaring mabali at tuluyan nang masira. Siya man ay nakaranas ng pagkabulag sa kagustuhang tuparin ang kanyang sumpa na magiging tapat. Hindi niya pinakinggan ang dikta ng kanyang utak. Lahat ng naganap ay kagustuhan (o kapritso?) ng pusong umiibig. Sa huli, siya ay naging alipin ng sariling damdamin.

Hindi niya alintana ang kapighatiang dulot ng paglalakbay sa alapaap. Ang alam niya ay masaya siya sa pagdurusa dahil nagdurusa siya para sa kanyang mahal.At, ‘yun ang akala niyang makapagbibigay sa kanya ng kaligayahan. Ngunit, siya ay isa lamang karaniwang mortal na nagkakamali rin. Nang mga panahong iyon, ‘yun ang akala niyang tama.

Parang isang bangungot, nagising siya isang gabing nananaghoy, tumatangis sa kalumbayan. Sa kabila nito, sinikap niyang isaayos ang lahat. Nagpatuloy siya sa paghihintay gayong ‘di niya alam kung mayroon pa ngang babalik. Nanatili siyang tapat. Nanatili siyang nagmamahal. Gumigising siya sa umagang tila laging nasisikatan ng araw kahit pa natatabunan ng ulap ang kanyang mga mata. Pinilit niyang itakwil ang anumang agam-agam na nabubuo sa kanyang puso. Hindi, hindi siya susuko, ang kanya na lamang nasambit. Ipaglalaban niya ang kanyang pag-ibig.

Maligaya siya, oo. May mga panahong masasabi niyang siya ay naging tunay na maligaya. Kaligayahang nauwi sa kasinungalingan. May kung ano sa kanyang loob na nagnais kumawala, sumabog. Hanggang sa ang pisi ng saranggolang buong ingat niyang hinahawakan ay numipis. Sa ilang saglit, tuluyan na itong mauubos.

Tumindi ang tama ng araw sa kanyang bumbunan. Nanuot ang init sa kanyang katinuan. Kahit pag-iisip ay hindi na niya magawa. Hindi na niya magawang isiping lumisan na. Nanatili siya sa sa kanyang kinaroroonan, ninanamnam ang bawat sandaling wala siyang nararamdaman. Hanggang sa unti-unti nang yumuko ang araw upang halikan ang pisngi ng namamalaking mga bundok sa may paanan ng dagat.

Nagkulay kahel na ang mga ulap. Maya-maya pa’y makukumutan na ng kadiliman ang kalawakan. Maya-maya pa’y kailangan na niyang lumisan. Sa pagdalaw ng baha sa kanyang magkabilaang pisngi, napagtanto niyang wala na ang azul na langit. Wala na. Nagkasya na lamang siya sa piping panalangin na sana sa muling pagbabalik nito’y ‘wag umulan.